iyiinsan.net

Facebook’u daha sadece Amerika’daki okulları kabul ediyorken bulmuştum. Network olarak ülkeleri kabul ettiği ilk gün de üyeliğimi onaylamıştım. Daha sonra birçok yenilik geldi, bir API hazırlayıp yazılımlara izin verdiler. Platform olarak muhteşemdi.
Fakat her güzel şey gibi, bunun da sonu geldi. Facebook, tıpkı MySpace veya Yonja gibi, insanların vakit öldürdüğü, abuk subuk “spamler” (evet, yazılım isteklerini spam olarak görüyorum) ile dolu bir mekana döndü.
O bunu ekledi, bu buna el attı, şu bunla dans etti, ben seni ısırdım, sen beni gıdıkladın ve böyle devam eden bir listeyle dolu istekler var profilimde.

Ve tahmin edin ne? Ben hiçbirini onaylamıyorum. İptal de etmiyorum. Hobi edindim, biriktiriyorum.
Abuk subuk yazılımlar da eklemiyorum. iLike ve last.fm var profilimde sadece, bir de şimdi blogumdaki yazılar için bir RSS yazılımı kurdum. Tertemiz bir profilim var.

Ayrıca, başlıkta da yazdığı gibi; Facebook’taki arkadaşlarımın hiçbirini ben eklemedim. Profilimdeki tüm insanlar beni ekleyen kişiler. Bunun için bir grup açmayı düşündüm, fakat sonra listemdeki kimsenin üye olamayacağını düşünerek vazgeçtim.

Fakat Facebook’taki arkadaşlarımı ben eklemememe rağmen, yine de abuk subuk olaylardan kaçamıyorum. Şöyle ki, geçtiğimiz iki sene içinde birbirlerinin resimlerini görmüş, birbirleri hakkında haberleri olmuş iki *en yakın* arkadaşımın aslında ilkokulda sınıf arkadaşları oldukları ortaya çıktı. Ha, Hakan Tuğçe’yi zaten tanıdığını Facebook’tan öğrenmedi, Tuğçe de bunu ben ona söyleyene kadar farketmedi; fakat ben “Hakan acaba gördü de Facebook’tan Tuğçe’nin bilgilerini, benimle dalga mı geçiyor?” demekten kendimi alamadım.

Ne kadar paranoya yapsam yetmiyor… Özellikle tüm kişisel bilgilerimi kendi elimle dünyadaki en güvensiz veritabanlarından birine teslim etmişken… (Ve eşek şakası yapmak için her fırsatı kollayan arkadaşlarım varken. :) )