Şimdilik ise bulamadığım hediyelik eşyaların yerine yaptığım şeyi anlatmakla yetineceğim. Herkes için bizde “Aşk Çeşmesi” olarak bilinen “Trevi Çeşmesi”ne para attım.

Bizim rehberin söylediğine göre Roma’yı -tekrar- görmek için 1 adet, aşık olmak ve sevgili bulmak için 2 adet, evlenmek için 3 adet para atılması gerekiyormuş.

Doğa ve Merve, Faruk ve Tuğba, Güneş ve Berkant, Ezgi ve Engin, Eylül ve Yiğit, Cihan ve üzgünüm-adını-hatırlamıyorum Sudem için birer adet attım. Roma’yı birlikte görmelerini ümit ederek.

Deniz ve Gülsen için ikişer adet attım, kendilerine İtalyan yakışıklısı bulamadığım için. :P

Aris için ise üç tane attım, kazık kadar adam olduğu ve artık evlenmesi gerektiği için! :D

Tabii bu karmaşa içerisinde kendime atmayı unuttum. Ama “Roma’ya gelirsem iki olsun, aşk benden uzak olsun” isimli anonim halk türküsünü bu aralar dilime doladığım için çok da üzülmüyorum. (Hapşırmaktan yazıyı bitiremedim, o derece hastayım.)

Bugünün iki olayından biri, otobüsün kalkış saatini yanlış anlayan 2-3 kişi yüzünden otele 1 saat rötarlı varmamızdı.

İkincisi ise, GeoTagging denemelerimden tamamen vazgeçmiş olmam.

GPSTürk.Net’ten istediğim ncs-navi R120+, kafasına göre logging özelliğini kapatıyor, sürekli bakmayı şart koşuyor. Her saniye takip edecek değilim ya onu, resim çekmekle uğraşıyorum! A636N ise tipik bir Windows tabanlı cihaz gibi davranıp kafasına göre kilitleniyor, ve hatta restart atıyor. Pilinin 2-3 saatten fazla dayanmaması ise zaten başlı başına bir problem, diğer sorunlar olmasa bile yeterli değil alet. Geri döndüğümde kesinlikle pilini garantiden değiştirip format atıyorum, ve aleti satıyorum. (Araç içi GPS çözümü olarak kullanmak ve gün içerisinde mail’lara bakmak için oldukça yeterli, 350YTL. İlgilenenlere duyurulur.)

Ancak Özkan’ın battery grip’i, 16GB’lık kartı ve 70-300 lensi mükemmel işimi görüyor. 600-küsür resim çekmeme rağmen 2000-küsür daha çekeceğini iddia ediyor makine, ve 12-megapixellik resimlere göre muhteşem bu sayılar. Battery grip’in pilleri bazen boş gözüküyor, bazen üzerindeki tuşlar çalışmıyor, ama çıkarıp takmak yeterli geliyor bu durumlarda.

Hediyelik eşya bulmak biraz problem. Güzel olanlar çok pahalılar, ucuz olanlar ise Türkiye’den de bulunabiliyor. Deniz’e alabileceğim iki adet hediye buldum mesela, biri Murano camından yapılmış balık yutmuş kediydi, diğeri ise burada çok fazla sayıda bulunabilen maskelerden “kedi”li olandı. Gel gör ki biri için 165, diğeri için 120Euro istemeleri hiç hoş olmadı. 50Euro’ya kadar çıkmayı göze almıştım halbuki. (Daha fazlasına bütçem yetmiyor zaten.)

Ha, bir de… Garsonları çok kaba yahu. Bugün schnitzel istedim, yemek için, adam “tavuk yok, bu domuz” dedi, ben de o sırada, “ha, o zaman tavuk ızgara yiyeyim” demek üzereydim ki adam, “BİR SANİYE!” deyip sözümü kesti, sonra devam etti: “Ama istersen, bekleyebilirsen normal etle de yaptırabilirim.” Ne diyeceğimi şaşırdım, az kalsın özür dileyecektim! Sonra neyse ki tavukta kararlı olduğumu anlatabildim. Ayrıca annemler Margherita pizza yediler, ben de ucundan tadına baktım ve karar verdim ki dünyada pizza yapabilen sadece iki yer var, annem ve Domino’s.

Otelde internet ücretsiz, ama sınırlı. Twitter’ımı SMS için ayarlamayı beceremedim, olmuyor. Bir ara flickr’ıma atarım birkaç resim, umarım, çünkü bir sonraki otelde internet olacak mı bilmiyorum, ve bunun süresi bitiyor.

Akşam iftar yemeğinden dönüşümüz 12′yi buldu. Yolda Özkan’ın 3-4 arkadaşı arayıp iPhone ve iTunes hakkında spesifik bir soru sordular, ben de eve geldikten sonra oturup onun hakkında bir makale hazırladım, bir-iki güne o da yayınlanacak. Neyse, makaleyi bitirdiğimde saat 2.00 idi. Bir de İtalya’ya yola çıkmak üzere sırt çantamı hazırladım, Özkan’dan ödünç aldığım 450D için battery grip’i, Tamron 70-300 lensi, hem ncs-navi GPS cihazımı hem de Asus GPS’li PDA’im A636N’yi, iPod touch’ımı, Samsung E370 “yumurta” telefonumu ve bunların şarj aletlerini çantama dikkatlice yerleştirdim, yine de bir şeyler unuttuğumu hissederek. MacBook’umda da son birkaç işlem yaptım ve çantaya attım. Yattığımda 2.45′ti, kalktığımda ise 05.30.

Sabah havaalanına gittik, standart itiş-kakış check-inimizi yaptırdık, peynirli simit sandviç ile kahvaltımızı ettik, 20dk rötarlı uçağımıza bindik ve İtalya’da indik. 1.5 saatlik bir otobüs yolculuğunun ardından “vaporetto” ile Venedik‘e geçtik.

Orası hakkında söylenenlerin fazlasıyla abartı olduğunu düşünüyorum. Venedik romantik değil, sadece kalabalık. Ama gezmesi eğlenceli bir yer. Parmağınızı oynatsanız dengesi bozulan gondolların, ve bu yüzden “pliis dond muuuve” nidalarıyla onları yöneten gondolcuların özellikle tecrübe edilmesi gerekiyor: mümkünse turla değil, sevgilinizle baş başayken. :)

Onun dışında, söyleyebileceğim, burasının Türklerle kaynadığı. Venedikte en son dönüş yolundayken mesela kızın biri KT Tunstall’ın “Suddenly I See” şarkısını söylüyordu, yanındakiyle konuşmaya başlayınca Türk olduğunu farkettim. Evlenme teklif etmem için yeterli bahaneyi sunmuştu, ama aklım dolu olduğu için unuttum. :P

Bunların dışında büyük bir yemek sorunumuz var. Makarnaları çiğ, mideye oturuyor. Yemekleri fazla yağlı. Kahvaltı kültüründen bi’ haberler.

Ha, bir de, 450D’min ipini takmayı unutmuşum, o yüzden annemin P5100′ünün ipini taktım, Nikon ipiyle Canon DSLR kullanıyorum. Pek bi enteresan oldu. Fakat 70-300 lense bayıldım, dönünce muhakkak bir tane alacağım.

Şimdi twitter’ımı telefona göre ayarlayacağım. Geldiğimde dediğine göre, aramanın dakikası 3.30YTL, aranmanın dakikası 1.50YTL, SMS’in tanesi ise 0.60YTL. (1KB veri 0.02YTL imiş, ki 1MB’ı 20YTL’ye getirir bu. İyi ki iPhone’umu getirmemişim.) İlk üç SMS’in ücretsiz olması ise gayet hoş.

Sanırım şimdilik bu kadar… Aklıma henüz başka bir şey gelmiyor. Şimdi twitter’ımı SMS için kuracağım, böylece bunları ilk başta yapmak istediğim gibi tweet’leyebileceğim. (I’m so over you my beloved blog.)

"Pay It Forward"

- We are dumb.

Bugün gelen What About Brian DVD’lerimi izlerken 1. sezon 3. bölümde aynen şu diyalog geçince bu yazı geldi yine aklıma;

-We have to get past this.

-I’m past it.

-We’ve hugged a thousand times. We have to figure out some way to do this without… I mean, I’m marrying your best friend. We’re gonna be hugging each other for the next 50 years.

Hâlâ cevap bekliyorum bu soruma… :)

Tabii ki devletin vatandaşlarını birer birer yok etmesi için tek yöntem psikopatların eline tabanca tutuşturup beline rozet takması değil. Mesela, geçtiğimiz seçimlerinde oy verdiğiniz ülkeye ait nüfus cüzdanınızı yenilemek istediğinizde “ama siz nüfusta kayıtlı değilsiniz ki?” diye cevap verip sizi sıkıntı, şok, sinir ve stresle bitirmeye de çalışabilirler.

Ya da yılda bir-iki hafta burada yaşayan fakat Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olan 15 yaşındaki bir gencin nüfus cüzdanına zorunlu olan resmini ekletmek için başvurduğunda “önce polise başvurmanız, onların da gelip bu kişinin sizin evinizde yaşadığını tespit etmesi gerekiyor.” diye cevap alması sonucu aynı aşamaları tekrar yaşamanızı sağlayabilirler.

Meh… Ümidimi kestim. Bu memleket adam olmaz.

Bayağı bayağı doldururdum yani.

Öyle böyle değil.

Dur hatta bir tane açayım.

Ama bunun yanında hiçbir şey kalıyor benimki.

Başkaları da benimle hemfikir sanırım.

Ayın 20’sinde ücretsiz izlemeler kapandı, ve 14′er dakikalık 3 bölüm de iTunes’da satışa çıktı. 3.99$’a satın aldım. Sanırım izlediğim en güzel şeydi bu, ve her kuruşuna değdi.

Birkaç not aktaralım diziden:

• Dizide “Dr. Horrible” olarak How I Met Your Mother’ın Barney’si Neil Patrick Harris’in yanısıra “egoist kahraman” Nathan Fillion (Two Guys and a Girl) ve “sevimli, aşık olunası hatun” olarak Felicia Day (Buffy the Vampire Slayer) oynuyor.
• Senaryoyu Buffy the Vampire Slayer, Angel ve Firefly gibi dizilerle Serenity filminin yaratıcısı ve baş yazarı Joss Whedon ve kardeşi Jed Whedon ile nişanlısı Maurissa Tancharoen, “yazar grevi” sırasında sıkıldıkları için yazmışlar. Müzikler de Jed Whedon’ın eseri.
• Dizide kullanılan Dr. Horrible’ın evi bir set değil, bu elemanın kendi eviymiş. Yazılanlara göre, tam hayal ettikleri gibi bir evmiş, bütün her şeyiyle. Birkaç eşyanın yerini değiştirmek ve ışık koymak dışında hiçbir şey yapmamışlar, ve bu da yapımın maliyetini oldukça düşürmüş. Ayrıca, evin sahibi, dizinin son sahnesinde Dr. Horrible’a şapkasıyla selam verirken görülebiliyor.
• Dizide Dr. Horrible’ın söylediği tüm şarkılar minör gamında. Fakat Billy olarak söylediği açılış şarkısı, ve Captain Hammer’ın söylediği şarkılar majör gamında.
• Buffy’nin birçok yazarı ve oyuncusu, dizide ufak rollerde görülebiliyor.
• Şu anda iTunes’un Amerikan mağazasından tanesi 1.99$’a veya hepsi 3.99$’a alınabilen bölümler, yakında “0. Bölge” DVD’de, “müzikal yorumlar” ve ekstra sahnelerle satışa çıkacakmış.
• Dizinin fan sitesi, birkaç kısa görüntüyü resmi sitesinden daha önce yayınladı. Şu anda ise dizinin yapımcıları ve oyuncularıyla röportajlar yayınlıyorlar. Okumaya değer.

Üç bölüm içerisinde benim favorim ikincisi. Açılışındaki şarkıya ise bayılıyorum.

EKLEME (26.07.2008): Nette gezinirken Dr. Horrible hakkında bu yazıyı gördüm. İlk paragrafı çok hoşuma gitti.

Joss Whedon, ilk-sahnede-ölen beyinsiz sarışın kurbanı kahraman yapan ve uzaya altı patlar tabancaları çıkartmaya cesaret eden zeka, tekrar çığır açıyor. Bu sefer internet ortamında.

Ayrıca, Firefly’ı izlemeye başladım. 2517 yılında geçen dizide western filmlerindeki tabancaları görmek ayrı bir zevk veriyor. :)

Ne düşündüğünüzü biliyorum. “Bu kızı Wall-E’yi izlemeye götürürüm!” diye düşünüyorsunuz, “Hem sevimli, hem komik, hem de bir aşk hikayesi olduğu için o da benim çok duygusal olduğumu düşünüp beni öpücüklere boğmak isteyecektir.”

Büyük hata.

Wall-E’deki kronik sorun, filmdeki hemen hemen her robotun sizden, ve tanıdığınız veya tanıyacağınız herkesten en az 15 kat daha sevimli olması. Wall-E bir film için yaratılan gelmiş geçmiş en sevimli yaratık, Eve iPod-umsu sevimli bir şey, ve M-O da dahil olduğu her sahnede dikkatleri üzerine çekiyor. Evet, Wall-E çok sevimli bir film, ama o kadar sevimli ki film bittiğinde yanınızdaki kız sizi değil, Wall-E’yi tekrar seyretmeyi düşünüyor olacak. Siz kendinizi de eğlendirmiş olacaksınız, fakat boyu 100cm bile olmayan bir yaratık, potansiyel kızarkadaşınızı çalmış olacak.

Neyse ki Amerika’yla aynı anda çıkmadı da Türkiye’de, ucuz kurtardık. :)

Korkum, aynı şeyin silinen kişiler için de geçerli olması.

Evet, gittik!

Okuldan ve gerzek insanlardan uzaklaşmak yaradı. Artık daha çok haber ve inceleme yazıyorum, daha çok kodlama ve tasarım yapıyorum.

Mesela, bu ne Allah aşkına? Neden o kadar kötü bir yer tutucu, böylesi yapılabilirken?