Ama bunun yanında hiçbir şey kalıyor benimki.

Başkaları da benimle hemfikir sanırım.

Ayın 20’sinde ücretsiz izlemeler kapandı, ve 14′er dakikalık 3 bölüm de iTunes’da satışa çıktı. 3.99$’a satın aldım. Sanırım izlediğim en güzel şeydi bu, ve her kuruşuna değdi.

Birkaç not aktaralım diziden:

• Dizide “Dr. Horrible” olarak How I Met Your Mother’ın Barney’si Neil Patrick Harris’in yanısıra “egoist kahraman” Nathan Fillion (Two Guys and a Girl, Firefly) ve “sevimli, aşık olunası hatun” olarak Felicia Day (Buffy the Vampire Slayer) oynuyor.
• Senaryoyu Buffy the Vampire Slayer, Angel ve Firefly gibi dizilerle Serenity filminin yaratıcısı ve baş yazarı Joss Whedon ve kardeşi Jed Whedon ile nişanlısı Maurissa Tancharoen, “yazar grevi” sırasında sıkıldıkları için yazmışlar. Müzikler de Jed Whedon’ın eseri.
• Dizide kullanılan Dr. Horrible’ın evi bir set değil, bu elemanın kendi eviymiş. Yazılanlara göre, tam hayal ettikleri gibi bir evmiş, bütün her şeyiyle. Birkaç eşyanın yerini değiştirmek ve ışık koymak dışında hiçbir şey yapmamışlar, ve bu da yapımın maliyetini oldukça düşürmüş. Ayrıca, evin sahibi, dizinin son sahnesinde Dr. Horrible’a şapkasıyla selam verirken görülebiliyor.
• Dizide Dr. Horrible’ın söylediği tüm şarkılar minör gamında. Fakat Billy olarak söylediği açılış şarkısı, ve Captain Hammer’ın söylediği şarkılar majör gamında.
• Buffy’nin birçok yazarı ve oyuncusu, dizide ufak rollerde görülebiliyor.
• Şu anda iTunes’un Amerikan mağazasından tanesi 1.99$’a veya hepsi 3.99$’a alınabilen bölümler, yakında “0. Bölge” DVD’de, “müzikal yorumlar” ve ekstra sahnelerle satışa çıkacakmış.
• Dizinin fan sitesi, birkaç kısa görüntüyü resmi sitesinden daha önce yayınladı. Şu anda ise dizinin yapımcıları ve oyuncularıyla röportajlar yayınlıyorlar. Okumaya değer.

Üç bölüm içerisinde benim favorim ikincisi. Açılışındaki şarkıya ise bayılıyorum.

EKLEME (26.07.2008): Nette gezinirken Dr. Horrible hakkında bu yazıyı gördüm. İlk paragrafı çok hoşuma gitti.

Joss Whedon, ilk-sahnede-ölen beyinsiz sarışın kurbanı kahraman yapan ve uzaya altı patlar tabancaları çıkartmaya cesaret eden zeka, tekrar çığır açıyor. Bu sefer internet ortamında.

Ayrıca, Firefly’ı izlemeye başladım. 2517 yılında geçen dizide western filmlerindeki tabancaları görmek ayrı bir zevk veriyor. :)

Ne düşündüğünüzü biliyorum. “Bu kızı Wall-E’yi izlemeye götürürüm!” diye düşünüyorsunuz, “Hem sevimli, hem komik, hem de bir aşk hikayesi olduğu için o da benim çok duygusal olduğumu düşünüp beni öpücüklere boğmak isteyecektir.”

Büyük hata.

Wall-E’deki kronik sorun, filmdeki hemen hemen her robotun sizden, ve tanıdığınız veya tanıyacağınız herkesten en az 15 kat daha sevimli olması. Wall-E bir film için yaratılan gelmiş geçmiş en sevimli yaratık, Eve iPod-umsu sevimli bir şey, ve M-O da dahil olduğu her sahnede dikkatleri üzerine çekiyor. Evet, Wall-E çok sevimli bir film, ama o kadar sevimli ki film bittiğinde yanınızdaki kız sizi değil, Wall-E’yi tekrar seyretmeyi düşünüyor olacak. Siz kendinizi de eğlendirmiş olacaksınız, fakat boyu 100cm bile olmayan bir yaratık, potansiyel kızarkadaşınızı çalmış olacak.

Neyse ki Amerika’yla aynı anda çıkmadı da Türkiye’de, ucuz kurtardık. :)

I wandered round the city, I watched the pigeons fly,
I gave some money to a homeless guy.
I thought about my future and all the plans I made,
and suddenly it seemed like such a charade.

-Irene, don’t overreact, OK? We just had coffee!
-And coffee leads to sex, everyone knows that! God, why do you think there’s a Starbucks on every corner on America?!

(Buradan bu videoyu YouTube’dan kaldıran Twentieth Century Fox’a da saygılarımızı sunuyoruz. DVD’sini bile çıkarmadığınız kaç yıllık şovun ne copyright’ını savunuyorsuuz acaba?)

Bryan Fuller’in daha önce başladığı fakat birkaç bölüm sonra bıraktığı Dead Like Me isimli dizide Georgia Lass isimli genç kız, başına klozet kapağı düştükten sonra ölüyor, ve “ölüm meleği” olarak tekrar canlanıyordu. Dizideki inanışa göre dünya üzerinde tek bir Azrail yoktu, ve ölenler belli bir sıralamaya göre dünya üzerinde kalarak “Undead” (yani “ölmemiş”) ünvanını alıyor, ve bir yandan ölmeden önce insanların ruhlarını bedenlerinden ayırırken, bir yandan yaşamlarını devam ettirmeye çalışıyorlardı. Bu dizi ne yazık ki 29 bölümlük iki sezonda, ve sonuca ulaşmadan sona erdi.

Geçtiğimiz hafta Amerika ve Kanada’da yayınlanmaya başlanan Pushing Daisies de oldukça benzer bir motifte ilerliyor. Genç turta aşçısı Ned’in oldukça garip, ve koşulları hayli ağır olan bir gücü vardır: ölüleri canlandırmak. Ölen canlılara, ki bunlara insanlar da dahil, dokunduğu anda canlandırabiliyor. Tekrar dokunduğunda bir daha uyanmamak üzere -tekrar- ölen canlılara Ned bir dakika içinde dokunmazsa eğer, yakındaki eşdeğer başka bir canlı (ya da insan) ölüyor. Dead Like Me ile olan ufak benzerliği göremiyorsanız, aşağıdaki repliğe bakın:

I asked you not to use the word “zombie,” it’s disrespectful. Stumbling around, squawking for brains; it’s not how they do. An undead? Nobody wants to be un-anything.

Ned bir dedektifle ortak çalışırken çocukluk aşkını tekrar canlandırıyor, ve onunla birlikte yaşamaya başlıyor. Bu birliktelik ne yazık ki tam anlamıyla bir birliktelik değil, çünkü ona dokunursa tekrar ölecek. Ayrıca ondan sakladığı büyük bir sır da cabası.

Aynı anda hem bu kadar eğlenceli olup, hem de bu kadar moral bozan bir dizi olabilir mi bilmiyorum. Ned’in çocukluk aşkı Chuck’a dokunmak istemesi, fakat bunu yapmasının bütün ilişkilerini öldüreceğini (npi) bilmek, ve sürekli, olmayacağını bile bile birbirlerine dokunmalarını istemek bir süre sonra yorucu oluyor. Fakat bu kesinlikle yeni bölümleri sabırsızlıkla beklememe bir engel değil.

(Bilmeyenler için ek bilgi: “Pushing Daisies”, tıpkı “Six Feet Under” gibi bir terim; ölülerin toprağın altından çıkması anlamına geliyor.)

Dipnot: Bu dizinin çekileceğini çok önceden duymama rağmen tam anlamıyla unuttuğum bir anda hatırlatan Yiğit ve Sera‘ya teşekkürler.

Juno’da başrol, Hard Candy filminde izleyip bayıldığım Ellen Page’e ait. Kısaca hikayesi, genç yaşta en yakın arkadaşıyla yatıp hamile kalan fakat çocuğu doğurup çocuk isteyen birine vermeyi planlayan Juno MacGuff’ın bu hamilelikle ilgili yaşadıkları… Bkz. Fragman.

Grup üyelerinden birinin kızkardeşinin koreografisini hazırladığı, oldukça düşük bütçeli, bazılarının “yahu böyle klip mi olur” diyerek beni deli ettiği, süper kıpır “Here It Goes Again” klibinin bir karesi, yeni iPod nano’ların (incelemesi yakında PCLabs’de!) 4GB modelinin ekranında bulunuyor.

Ayrıca, dün gittiğimiz (ve ısırıldığım!) filmden önceki iki fragmanda da bu aynı şarkı çalıyordu. Bir değil, iki fragmanda. Filmlerden biri bir Ben Stiller filmi olan The Heartbreak Kid, diğeri ise bir Katherine Heigl (aaaahhhh, ahh….) filmi olan Knocked Up.

Fragmanları da buralarda bir yerlerde:
http://www.apple.com/trailers/universal/knockedup/
http://www.apple.com/trailers/dreamworks/heartbreakkid/

Digiturk’üm var, üstelik sadece dizi ve film kanalları amacıyla kullanıyorum. Ama Lost’un ikinci bölümünde sıkılıp bırakmıştım. Sonra da ara ara bakıp bıkmıştım. Fakat Yağmur’la konuşurken “yaz, yapacak iş yok, hadi seyredelim” diye konuştuk, ve ben her zamanki gibi internetten indirmek yerine gidip DVD’lerini aldım.

Evet, kabul ediyorum: dizi, sandığımın aksine, süpermiş. J.J. Abrams‘ın zaten kötü bir şey yapmış olduğunu düşünmek bile acı veriyordu zaten. Heroes’la büyük benzerlikleri olduğunu kendi gözlerimle görünce daha da büyük keyif almaya başladım.

Ama okulların açılmasına bir ay kala, bu çok da iyi olmadı hani… Çünkü artık uyku düzenim kalmadı, sabaha doğru 4′te yatıp 10′lara kadar uyumaya başladım. (Evet, saat 10 benim için çok geç… Ve hayır, garip olan sizsiniz!) Ve açıkçası saat akşam 11.00′i geçmeden de açılamıyorum. Okullar açılmadan kendimi düzene sokmam lazım.

Bu arada, insanlar 18 Ocak 2008‘in Lost’la ilgili olabileceğini söylüyorlardı… Lost’un ilk bölümlerindeki canavar sesiyle fragmandaki sesin çok, ama çok benzediğini farkeden var mı?

Tabii ki tam olarak aynısı değil. Ben takla atmadım, ve biri yandan gelip bana çarpmadı. Ama o jipin çekildiği gibi kamyon çekildi önümden… Ve gerisi malum.

Bir de oradaki yorumlardan birinden alıntı yapmak istiyorum:

So UNrealistic. He’s in a Volvo. Nobody dies in Volvos, duh! I drive the exact same car as him and I gotta say, this is my all-time fav crash scene now, lol.

Ve ben bu yüzden Volvo istiyorum.

Hayır, What About Brian bunlardan biri değildi. Tamam, gerçek hayatla yine alakası yoktu, ve beni mutlu ediyordu, ama benim yaşadıklarımla paralel bir hikaye çizgisine sahip olamayacak kadar karmaşıktı.

Ve bugün bitti; Dizimax’te 2 sezonluk J.J. Abrams dramasının son bölümü bugün yayınlandı.

Diziyi seyretmeyenlere nasıl açıklayacağımı bilemiyorum… Bir avuç dolusu yetişkinin birbirleriyle olan sorunları, bir nevi “Yetişkinler için Dawson’s Creek”. Özellikle bir Dave ve Deena var ki, onlar olmasa dizi olmazdı herhalde… (Kanala giden bazı öneriler içinde dizinin adını “What About Dave and Deena” yapmak da varmış.)

Dizinin jenerik şarkısı The Low Stars grubundan “Calling All Friends”i söyleyen Jude’un “Stay” şarkısı dizinin “What About Calling All Friends…” adlı son bölünündeki son şarkı olarak kullanılmış. Diğer pat diye iptal edilen diziler gibi olaylar ortada bırakılmamış, hepsi bağlanmış ve bağlanırken de arkaplanda bu şarkının çalması düşünülmüş. Jude ve The Low Stars için mükemmel reklam, diziseverler ve WaB hayranları için mükemmel bir son.

Eğer tekrarları verilirse kaçırmayın, muhteşem şarkılar çalıyor dizide.

Jerry Bruckheimer’ın en ünlü yapımı, CSI: Crime Scene Investigation dizisidir. 2000 senesi civarında yarattığı bu diziden sonra 2 adet daha “spin-off” seri üretti ve birkaç filmin prodüktörlüğünü yaptı. Son zamanlarda ise Justice gibi dizilerin yapımcılığını üstlendi fakat dizi bir Alias ve Dawson’s Creek’ten iki ünlü oyuncuya sahip olmasına rağmen bir dönem bile zor tutundu.

J.J. Abrams ise Jerry Bruckheimer gibi tek bir dizi ile tanınmıyor. Biri sadece iki sezon yayınlanmış olsa da diğerleri 4. sezonlarına ulaşan dört ünlü dizisi var: Felicity, Alias, What About Brian ve Lost. Bunlardan Felicity ve What About Brian daha hayatla ilgili, daha pembe dizi tadında, ve bu ikisini de çok zevk alarak tükettim. Lost ve Alias’ı hiçbir zaman sevemedim ama, yarattığı etkinin büyüklüğü inkar edilemez.

J.J. Abrams’ın son “olayı” ise, yeni filmi oldu. Jerry Bruckheimer Arthur’a Camelot’u aratıp Johnny Depp’i korsan kılığına sokarken, J.J. Abrams bambaşka bir pazarlama tekniğine başvurdu. Filmin adı belli değil. Oyuncuları belli değil. Konusu bile belli değil. Ama herkes onu bekliyor. Transformers filminin başında gösterilen bir fragmanda, bir partide eğlenen insanların birden şehirde patlamalara tanık olmasını gösteriyor. Ve bu fragmanında internetteki versiyonları da bu sinema fragmanının cep telefonuna çekilip YouTube ve benzeri sitelere konmuş hali. Filmle ilgili tek bilgi ise şu: 01.18.2008.

Daha sonra da bu filmle ilgili “Ethan Haas Was Wright” isimli bulmaca siteleri açılmış, ama siteyle ilgili tek bilgi 5 tane bulmacadan oluştuğu ve filmle bir alakası (ama ne alakası?) olduğu.

Tüketiciyi merakla kandırmak ve ortada bir şey yokken herkesin senden bahsetmesini sağlamak… Buradaki başarının sadece reklamcılarda değil, J.J. Abrams’ta da olduğunu düşünüyorum. Baksanıza, millet 3 senedir bir adadaki bir avuç insanı izliyor, ve hâlâ bıkmadı! Hiçbir reklam kampanyası size bunu sağlatamaz…