Read it, a joyous letter finds a troubled one,
A big perspective on what you want;
But what you want’s not good enough, for me…

In dreams, I tried to guide you to the light,
But all you want to do is fight;
You can watch me run away…

It’s easy, it could have been so simple;
But then you bit my head off,
And now I’m taking time off, for me…

In dreams, I sing the way I want to sing,
I pick the lines in everything;
But it’s still the same.

You tell me, is this the way it has to be?
The melody’s inside of me,
It’s been there all this time.

Bilen bilir, standart bir Mac hayranıyım. Evimde iki adeti PowerPC olmak üzere üç tane Mac’im var, ve Windows’ta hiçbir şekilde elde edemediğim verimliliği Mac OS X’te elde edebildim. Bugüne kadar yaptığım ve öğrendiğim bilgisayarla ilgili hiçbir şeyi Windows’ta kalsaydım öğrenemezdim. Çünkü Windows’ta, antivirüsüydü, Firewall’uydu, şusuydu, busuyduyla sistemi ayakta tutmak için harcadığınız vakti ve çabayı Mac OS X’te kendinize ayırabiliyorsunuz.

Neyse, ilerleyelim. MSSQL zorunlu demiştik… Bu yüzden Dreamspark’tan Windows Server 2008 ve SQL Server 2008 indireyim dedim, ücretsiz olarak. İkisini de indirirken varan biri farkettim.

Varan Bir: SQL Server 2008, tam 3GB. MySQL ise 30MB ile 100MB arası değişiyor. PostgreSQL de sadece 35MB.

İkisi de indikten sonra VMware Fusion’ın 30 günlük deneme sürümünü indirdim. Bu 30 günlük deneme sürecinin en güzel tarafı, sınırsız olması. 30 gün sonra aynı hesapla bir kod daha istiyorsunuz, yine veriyorlar. Ben 7 ay üst üste kullandım bu yazılımı böyle. Ama şu anda varan ikiye doğru yolumu yaparken önemli olan bu güzel açık değil, yaşadığım abuk uyuşmazlık sorunu.

Varan İki: Windows Server 2008′de SQL Server 2008 kurmak mümkün değil!

Windows Server 2008′i VMware’a kurduktan sonra SQL Server 2008′i kurmaya çalıştım. “.NET Framework 2.0 olması gerekiyor” gibisinden bir hata verdi, fakat Vista tabanlı olan Windows Server 2008′de zaten .NET Framework 3.0 olmalıydı. Tekrar tıkladığımda, bu sefer de Windows Installer 4.5 hatası vermeye başladı. Fakat bu hata dersin hocasından daha da inatçıydı ve kesinlikle kaybolmadı. Ayrıca Vista hantallığına sahip olduğu için bu sistem açıkken hiçbir şey yapamayacağım ortadaydı. O yüzden kaldırıp Windows 7′yi kurduğum sırada varan üçle tanıştım.

Varan Üç: Windows 7, VMware’da mavi ekran veriyor! Ta-daaaa!

Kurulum sırasında bir şey farketmedim bile, çünkü Windows 7′nin bugüne kadarki en performanslı Windows olduğu ortada. Server 2008′i kurarken müziklerim kesilip imlecim donuyordu, fakat 7 kurulumunda üç-beş tane DVD takıp çıkardım ve bir CD yazdım. Tabii standart olarak açık olan tüm yazılımlarım, (abartısız) yüzlerce Firefox sekmem ve iTunes’umdaki bangır bangır müzik de cabası. VMware bana “kurulum bitti” diye haber verene kadar da farkına varmadım 7 kurulumunun devam ettiğinin.

Ama gel gör ki, açılır açılmaz mavi ekranımı aldım.

İşte bu nedenlerden dolayı MSSQL’le çalışmak istemiyorum. Yoksa Microsoft’u sevmememle falan alakası yok –en azından direkt olarak. Fakat Microsoft’u neden sevmediğimi bir kere daha hatırlatmış oldu bu tecrübe.

Şimdi geriye sadece kendime bu gereksiz işkenceye sadece bir dönem katlanacağımı hatırlatmak kaldı…

Dipnot: Hâlâ inatla kurulum yapma çabasındayım. 7′den ümitliyim, mavi ekransız bir çalıştırma yakalayacağıma inanıyorum.

Yoksa abuk subuk fikirlere kapılıyorlar. Kendilerini beğenmeyip estetik ameliyat olmak istiyebiliyorlar. Veya sevdikleri yüzlerine bakmadığı için, gerçekte mükemmel olmalarına rağmen, çirkin olduklarını düşünebiliyorlar.

İsim vermeyeceğim, bir arkadaşım bunu düşünüyordu. Çıktığı, birlikte olduğu için çok mutlu olduğu sevgilisi ise bundan şikayetçiydi. Fakat kıza ne kadar güzel bir gülüşe ve kahkahaya sahip olduğunu söyleyen ilk kişi ben olmuşum.

Aslında bu yazıyı sonsuza kadar taslaklarımda saklayacaktım, ama bugün burnundan estetik ameliyatı olan bir arkadaşımı görünce tamamlayıp yayınlamak zorunda hissettim kendimi. Şöyle özetleyeyim: Profesyonel boksçular bu kadar şiş ve mor gözlere sahip olmamışlardır. İnanılmaz korkunç bir görüntü. Ameliyatın doğasına aykırı. Acısı ve hiçbir şey görememenin sıkıntısı da cabası…

…üstelik hiç de gerekmeyen bir operasyon için.

Bu sabah televizyonda bir TV dizisinin promosunu gördüm. Arkaplanda çalan şarkıyı biliyordum ama çıkartamadım. (Green Day’in Boulevard of Broken Dreams’iydi, bu arada.) Ben de aramaya karar verdim.

Karşıma çıkan ilk sonuca bir bakın isterseniz: http://ctvbb.insinc.com/forums/showthread.php?t=5361

Okulun ilk senesine döndüm resmen. Leyla leyla dolaştığım, hiçbir şeyden zevk almadığım zamanlarımı hatırladım, ve o zaman neleri dert ettiğimi düşünüp güldüm.

Sonra biraz daha küçüldüm. Kaç yaşıma döndüm, hatırlamıyorum. Ama oldukça küçüldüm. Ve aynı rüzgarı, aynı ısıyı ve aynı hissi ilk defa yaşadığım zamana ve yere döndüm. Gözlerimi kapattığımda ufacık bir çocuk olarak evimin bahçesinde duruyordum.

Sanırım o günlere geri dönmek istiyorum.

Ayrıca, Zero 7′ın yeni iTunes Exclusive’i de beni okuldaki ilk seneme çekiyor… Sinema salonuna girip, arka odaya bilgisayarımı bağlayıp o zamanlar yeni keşfettiğim Sia’yı bangır bangır dinlediğim döneme.

Dreaming – Zero 7

Yeni şeyler büyük keyif veriyordu bana bir zamanlar… Şimdiyse sadece o anıların güzelliğine tebessüm edebiliyorum.

Doğru:

Yanlış:

Neyse ki Nate güzel müzik yapıyor.

Şimdilik ise bulamadığım hediyelik eşyaların yerine yaptığım şeyi anlatmakla yetineceğim. Herkes için bizde “Aşk Çeşmesi” olarak bilinen “Trevi Çeşmesi”ne para attım.

Bizim rehberin söylediğine göre Roma’yı -tekrar- görmek için 1 adet, aşık olmak ve sevgili bulmak için 2 adet, evlenmek için 3 adet para atılması gerekiyormuş.

Doğa ve Merve, Faruk ve Tuğba, Güneş ve Berkant, Ezgi ve Engin, Eylül ve Yiğit, Cihan ve üzgünüm-adını-hatırlamıyorum Sudem için birer adet attım. Roma’yı birlikte görmelerini ümit ederek.

Deniz ve Gülsen için ikişer adet attım, kendilerine İtalyan yakışıklısı bulamadığım için. :P

Aris için ise üç tane attım, kazık kadar adam olduğu ve artık evlenmesi gerektiği için! :D

Tabii bu karmaşa içerisinde kendime atmayı unuttum. Ama “Roma’ya gelirsem iki olsun, aşk benden uzak olsun” isimli anonim halk türküsünü bu aralar dilime doladığım için çok da üzülmüyorum. (Hapşırmaktan yazıyı bitiremedim, o derece hastayım.)

"Pay It Forward"

Bayağı bayağı doldururdum yani.

Öyle böyle değil.

Dur hatta bir tane açayım.

Ama bunun yanında hiçbir şey kalıyor benimki.

Başkaları da benimle hemfikir sanırım.

Evet, gittik!

Okuldan ve gerzek insanlardan uzaklaşmak yaradı. Artık daha çok haber ve inceleme yazıyorum, daha çok kodlama ve tasarım yapıyorum.

Mesela, bu ne Allah aşkına? Neden o kadar kötü bir yer tutucu, böylesi yapılabilirken?

Bütün bu blogları Dreamhost’ta tutmaya karar verdim, ama şu âna kadar burada hiç bahsetmediğim 4 adet sitemi SliceHost’taki hesabıma aktarmaya başladım bile. Bir tanesi tam anlamıyla çalışıyor, diğerini yeni açtım, diğer ikisi ise yakında gelecek.

Korkarım 256′lık bir dilim yetmeyecek yakında, ama şimdilik gayet rahat gidiyorum. İşin en güzel tarafı, her şeyi kendin kurduğun için inanılmaz esneklik sağlaması.

Dipnot: Yılda sırf alan adına 310YTL veriyormuşum. 16 adet alan adı için 205, sırf tek “.im”li alan adı için 105 lira.

Dip-dipnot: WordPress 2.5′in tam ekran yazma modu bir harika.

Dip-dip-dipnot: Yakında VPS’lerle ilgili bunun gibi bir yazı yazacağım.

B.ku-çıkana-kadar-dipnot: WordPress’in kullanıcı veritabanı sisteminden ve eklenti mekanizmasından anlayan beri gelsin. Ciddi sorunlarım var, uğraşacak vaktim yok.