Çünkü artık iyi bir insan değilim. Değiştim.

Read it, a joyous letter finds a troubled one,
A big perspective on what you want;
But what you want’s not good enough, for me…

In dreams, I tried to guide you to the light,
But all you want to do is fight;
You can watch me run away…

It’s easy, it could have been so simple;
But then you bit my head off,
And now I’m taking time off, for me…

In dreams, I sing the way I want to sing,
I pick the lines in everything;
But it’s still the same.

You tell me, is this the way it has to be?
The melody’s inside of me,
It’s been there all this time.

You’re not the only one
Who self destructs when you fall in love
You’re just too afraid to say it

I’m not the only one that thinks
We’re fucked, we should both give up
’cause it’s far too real to fake it.

And we’re far too calm to make it

But if you want to, I can try to
Turn this disaster into a breakthrough
Maybe we could be anybody,
other than me, other than you,
if you want to…

I can clear up this mess that’s inside my head
It’s all that’s left of one thing leading to another

How is sometimes so good and go so wrong
It’s the same sad song,
‘Cause we let ourselves get way too close,
Can’t hold on, but won’t let go

If you want to, I can try to
Turn something broken to something brand new
Maybe we could be anybody,
other than me, other than you,
if you want to…

If you want to be any more than miserable,
Come on and say it,
please don’t say that we couldn’t be anymore than what we are
‘Cause I can’t face we two keep breaking
Baby it’s alright, take a look, I’m by your side
At least you and I don’t have to go back to the start line.

But if you want to, I can try to
Turn this disaster into a breakthrough
Maybe I could be anybody,
other than me… Yeah.
If what I could do, if you want to
turn what didn’t matter into something brand new,
Baby we could be anybody.
Other than me, other than you.
If you want, if you want,
Even if you want to.

If you want, if you want to…

Nate Ihara – If You Want To

Lost, like the sun in a summer
Lost, like my words to your ears
Lost, like the notion of now and forever,
And like me comfortable years

Took a long way round,
To find this out
And it seems you have so much to say
And I drowned you out

Shame, that we didn’t quite make it,
Shame, because you know me so well.
Shame that we’ll wash off with sense out of pleasure
When I’m under another spell

‘Cause it’s a long way round,
To find this out
And it seems you have so much to say
And I drowned you out

Love like you’ve never loved before
Love like you’ll never again
Love like you’re lost in some old fashioned movie
And it all works out right in the end

‘Cause it’s a long way round,
To find this out
And it seems you have so much to say
And I drawn you out

Take the long way round,
To find this out
And it seems you had so much to say
And I’ve drowned you out

And it seems you sang the sweetest songs,
And I’m lost without…
~ Lost – Paper Aeroplanes

Bilen bilir, standart bir Mac hayranıyım. Evimde iki adeti PowerPC olmak üzere üç tane Mac’im var, ve Windows’ta hiçbir şekilde elde edemediğim verimliliği Mac OS X’te elde edebildim. Bugüne kadar yaptığım ve öğrendiğim bilgisayarla ilgili hiçbir şeyi Windows’ta kalsaydım öğrenemezdim. Çünkü Windows’ta, antivirüsüydü, Firewall’uydu, şusuydu, busuyduyla sistemi ayakta tutmak için harcadığınız vakti ve çabayı Mac OS X’te kendinize ayırabiliyorsunuz.

Neyse, ilerleyelim. MSSQL zorunlu demiştik… Bu yüzden Dreamspark’tan Windows Server 2008 ve SQL Server 2008 indireyim dedim, ücretsiz olarak. İkisini de indirirken varan biri farkettim.

Varan Bir: SQL Server 2008, tam 3GB. MySQL ise 30MB ile 100MB arası değişiyor. PostgreSQL de sadece 35MB.

İkisi de indikten sonra VMware Fusion’ın 30 günlük deneme sürümünü indirdim. Bu 30 günlük deneme sürecinin en güzel tarafı, sınırsız olması. 30 gün sonra aynı hesapla bir kod daha istiyorsunuz, yine veriyorlar. Ben 7 ay üst üste kullandım bu yazılımı böyle. Ama şu anda varan ikiye doğru yolumu yaparken önemli olan bu güzel açık değil, yaşadığım abuk uyuşmazlık sorunu.

Varan İki: Windows Server 2008′de SQL Server 2008 kurmak mümkün değil!

Windows Server 2008′i VMware’a kurduktan sonra SQL Server 2008′i kurmaya çalıştım. “.NET Framework 2.0 olması gerekiyor” gibisinden bir hata verdi, fakat Vista tabanlı olan Windows Server 2008′de zaten .NET Framework 3.0 olmalıydı. Tekrar tıkladığımda, bu sefer de Windows Installer 4.5 hatası vermeye başladı. Fakat bu hata dersin hocasından daha da inatçıydı ve kesinlikle kaybolmadı. Ayrıca Vista hantallığına sahip olduğu için bu sistem açıkken hiçbir şey yapamayacağım ortadaydı. O yüzden kaldırıp Windows 7′yi kurduğum sırada varan üçle tanıştım.

Varan Üç: Windows 7, VMware’da mavi ekran veriyor! Ta-daaaa!

Kurulum sırasında bir şey farketmedim bile, çünkü Windows 7′nin bugüne kadarki en performanslı Windows olduğu ortada. Server 2008′i kurarken müziklerim kesilip imlecim donuyordu, fakat 7 kurulumunda üç-beş tane DVD takıp çıkardım ve bir CD yazdım. Tabii standart olarak açık olan tüm yazılımlarım, (abartısız) yüzlerce Firefox sekmem ve iTunes’umdaki bangır bangır müzik de cabası. VMware bana “kurulum bitti” diye haber verene kadar da farkına varmadım 7 kurulumunun devam ettiğinin.

Ama gel gör ki, açılır açılmaz mavi ekranımı aldım.

İşte bu nedenlerden dolayı MSSQL’le çalışmak istemiyorum. Yoksa Microsoft’u sevmememle falan alakası yok –en azından direkt olarak. Fakat Microsoft’u neden sevmediğimi bir kere daha hatırlatmış oldu bu tecrübe.

Şimdi geriye sadece kendime bu gereksiz işkenceye sadece bir dönem katlanacağımı hatırlatmak kaldı…

Dipnot: Hâlâ inatla kurulum yapma çabasındayım. 7′den ümitliyim, mavi ekransız bir çalıştırma yakalayacağıma inanıyorum.

I started feeling like this months ago,
Didn’t care about it then, don’t care about it now…
The truth might not make or break me, I know;
But I hate the thought that you might have to go.

Tabii ki yazma alıştırmaları, yazma alıştırmasından çok “iç dökme” amaçlıydı. “Lanet olsun, duyulsa da, duyulmasa da, işte başlıyorum…” diyerek giriş yaptım birçok yazıma. Bu hafta, iki arkadaşım da, aynı nedenlerle blog açtılar.

Bu insanlardan ilki “Güle güle ECO101″ fenomeninden hatırlayabileceğiniz Deniz. Biz kendisine “kedi” deriz, demediğimiz zaman dayak yeriz. Kabına sığamayan, boyundan ve yaşından beklenmeyecek kadar yaşam tecrübesi bulunan, fakat bunu hiç göstermeyen, tanıdığım için çok memnun olduğum insanlar içinde ilk üçe rahatlıkla girebilecek, zaman zaman beni deli etse de genellikle iyi bir arkadaş olmuş olan bir insan kendisi. İçini dökmeyi pek sevmediğini bildiğim için blog açtığına hâlâ inanamıyor, ne cevherler yumurtlayacağını merakla bekliyorum.

Diğer bir yeni blog yazarı ise Mustafa… Kendisiyle ne kadar dalga geçsek de, deliler gibi âşık olduğu kız ilkokul arkadaşım çıktı ve beni yıllar sonra kendisiyle tekrar buluşturduğu için ne kadar teşekkür etsem az. Bunun yanısıra kimseye, kedi’ye bile anlatamadığım sırları

Ninja iKut

İnsanların içlerini dökmek için ortamlar aradıkları bu zamanda ben ne yapıyorum peki? Dediğim gibi, blog yazılarımın okunduğunu bilmek, samimi yazılarımı bitirdi. Onun yerine kendimi Pet Society’ye verdim. iKut isminde rock yıldızı bir hayvanım var, ne idüğü belirsiz. Tıpkı sahibine çekmiş, hediye vermeyi çok seviyor. Yalnız kızlara biraz fazla yazıyor, gidiyor elbise alıyor, yüzük alıyor, bilmemne… Ayıp.

Fakat bazen düşünüyorum, acaba bütün bunlara gerek var mıydı diye… Makineyi almak istememin nedeni, 3 yıldır bir Canon EOS 20D kullanan Aris’le 1.5 yıldır aynı odada kalmamdı büyük ihtimalle. Casio Exilim Z40′ım artık yetmiyordu (hoş, ne zaman yetti ki?) ve yaşam alanlarımız resmen ayrı olduğundan annem bana yeni aldığı Nikon P5100‘ünü vermiyordu.

Ben de gittim, bir Canon EOS 450D aldım. Üzerine yetmedi, 2 adet lens aldım. O da yetmedi, bir Nikon bir de Canon flaş aldım. eBay’den ufak tefek aksesuarlar da eksik olmadı tabii ki.

Hatta gittim, bir de yıllar önce açtığım flickr hesabımı düzenledim. Sırf resimlerimi bu sitede gösterebilmek için açtığım hesabımdaki tüm kişisel resimleri sildim, Pro hesabı aldım, ve yeni çektiğim resimleri koymaya başladım. Ama içime bir türlü sinmiyordu çektiğim resimler. “Mediocre at best” dedikleri şey Amerikalıların.

Sorunu, flickr’da bir başlık okurken gördüğüm bir mesajla anladım. Elemanın biri DSLR makine tavsiyesi istiyordu, ve adamın birinin cevabı “Ne yaptığını bilmiyorsan gidip bir bas-çek makine al. Zaten önemli olan resmi işleme.” diyordu.

Buna hem katılıyorum, hem katılmıyorum. flickr’da gezerken en beğendiğim resimler, hep işlenmiş olanlar. Çünkü sunum çok önemli. Yemeklerde görüntü düzgün olmasa da olur, “tadı içindedir” diye bir tabir vardır. Fakat fotoğrafta zaten önemli olan görüntü, tadının içinde olması gibi bir kavram yok.

Peki neden illa resim işleme?

Çünkü fotoğrafçılığın doğası bu. Hiçbir resim, çekildiği gibi kalmaz. Filmli makinada bile bir karanlık odadan geçer resimler, en azından profesyoneller için. (Burada öylesine resim çekenlerden bahsetmediğimi artık anlamış olmanız gerekiyordu zaten.) Çeşitli ayarlamalar yapılır, ve resim son halini alır.

Dijital makinelerde de pek bir şey değişmiş değil. Hafıza kartınızdaki resmin son hali, JPEG dosyası, aslında makina tarafından işlenmiş bir resimdir. RAW çekimlerde resim işlenmemiş olsa bile bilgisayarda onu JPEG’e çevirmek, yine bir ayar yapmak demektir.

Madem böyle, neden kendi yaratıcılığımızı sonuna kadar kullanmayalım? Neden bütün işlemi makineye bırakalım?

Ne yapmalı o zaman, nereden başlamalı?

Bir point-and-shoot, yani bas-çek makine yeterli olacaktır. Bugünlerde hemen hemen her ufak makinenin manuel ayarları var zaten, alışmak için yeterli olacaktır. 300 liraya çok güzel makineler var, Nikon’un veya Canon’un ürettiği.

İşe başlarken önce resimler çekin; arkadaşlarınızı, manzaraları, mekanları, hayvanları, çiçekleri, böcekleri: Neyi çekmek istiyorsanız. Tabii ki kompozisyon, ışık vs. de çok önemli, ama bunları anlatan kitaplar veya makaleler var, ve burada bahsettiğim şey bunlar değil. (Yine de hatırlatayım, eğer çok yaratıcı değilseniz, düzgün kompozisyon için belirtilen kurallara uymak, fotoğaflarınızın daha güzel görünmesini sağlayacaktır.)

Geriye kalan, deneme yanılmayla size yarayan şeyi bulmak. Onlarca fotoğraf düzenleme yazılımı var piyasada. Tavsiyem, deneme sürümleri. Photoshop CS4, Photoshop Lightroom 2, Nikon Capture NX2, The Gimp, ve Mac kullanıyorsanız iPhoto ve Aperture 2, en çok bilinen fotoğraf işleme yazılımlarının başında geliyor. The Gimp ücretsiz, iPhoto/Capture NX2 100$ civarı, Aperture ve Lightroom 250$ civarı. Photoshop CS4 ise en pahalısı. (iPhoto ayrıca Mac’lerle ücretsiz geliyor.) iPhoto ve Aperture dışındaki tüm yazılımlar Windows ve Mac’lerde çalışıyor, The Gimp ise aynı zamanda Linux’ta da çalışıyor.

Tabii ki “deneme yanılma”dan kastım yazılımın ayarlarıydı, fakat önce hangi yazılımın size daha uygun olacağını görmeniz gerekiyor. Beğenmediğiniz bir yazılıma yüzlerce dolar harcamak istemezsiniz. Ben kendim için iPhoto ve Photoshop CS4 karışımını uygun görüyorum; resimleri depolamak için iPhoto ideal bir program, fakat düzenleme özelliğini sevmiyorum, oldukça ilkel. Lightroom’un da başarılı bir resim kategorileme sistemi var ama bazen sapıtabiliyor, ve resim düzenleme özellikleri o kadar da kullanışlı değil, çok kısıtlı. Aperture’un ise ne resim depolama, ne de düzenleme özelliklerine alışamadım. Photoshop CS4 ise anlatıma bile ihtiyaç duymuyor, bildiğiniz Photoshop kalitesi.

Peki nerede ve niçin DSLR gerekiyor?

Eğer resim işlemede yeterince geliştirdiyseniz kendinizi, resimlerinizde biraz daha kontrol sahibi olmanızın vakti gelmiş demektir. Özellikle birden fazla ışık kaynağıyla çalışıyorsanız diyafram ayarı ve enstantane süresi gibi özellikler ufak makinelerdeki gibi yazılım-ayarlı olmadığından çok daha başarılı sonuçlar sunuyor. Ayrıca ne yapacağınızın da farkına varmışsınız, ve ne istediğinizi biliyorsanız, ona uygun malzeme seçimi yaparak tasarruf etmeniz de mümkün.

Bu şekilde hem DSLR’ınızla başarılı sonuçlar elde edebilirsiniz, hem de DSLR’ınızı taşıyamacağınız/kullanamayacağınız koşullar için ufak bir makine sahibi olursunuz. Emin olun tam tersini yapamazsınız, çünkü DSLR’ınız varken kendinizi ufak bir makine almaya yanaştıramazsınız, kendinize yakıştırımazsınız, ama zaten elinizde varsa değerini anlarsınız.

Yoksa abuk subuk fikirlere kapılıyorlar. Kendilerini beğenmeyip estetik ameliyat olmak istiyebiliyorlar. Veya sevdikleri yüzlerine bakmadığı için, gerçekte mükemmel olmalarına rağmen, çirkin olduklarını düşünebiliyorlar.

İsim vermeyeceğim, bir arkadaşım bunu düşünüyordu. Çıktığı, birlikte olduğu için çok mutlu olduğu sevgilisi ise bundan şikayetçiydi. Fakat kıza ne kadar güzel bir gülüşe ve kahkahaya sahip olduğunu söyleyen ilk kişi ben olmuşum.

Aslında bu yazıyı sonsuza kadar taslaklarımda saklayacaktım, ama bugün burnundan estetik ameliyatı olan bir arkadaşımı görünce tamamlayıp yayınlamak zorunda hissettim kendimi. Şöyle özetleyeyim: Profesyonel boksçular bu kadar şiş ve mor gözlere sahip olmamışlardır. İnanılmaz korkunç bir görüntü. Ameliyatın doğasına aykırı. Acısı ve hiçbir şey görememenin sıkıntısı da cabası…

…üstelik hiç de gerekmeyen bir operasyon için.

Bu sabah televizyonda bir TV dizisinin promosunu gördüm. Arkaplanda çalan şarkıyı biliyordum ama çıkartamadım. (Green Day’in Boulevard of Broken Dreams’iydi, bu arada.) Ben de aramaya karar verdim.

Karşıma çıkan ilk sonuca bir bakın isterseniz: http://ctvbb.insinc.com/forums/showthread.php?t=5361

Okulun ilk senesine döndüm resmen. Leyla leyla dolaştığım, hiçbir şeyden zevk almadığım zamanlarımı hatırladım, ve o zaman neleri dert ettiğimi düşünüp güldüm.

Sonra biraz daha küçüldüm. Kaç yaşıma döndüm, hatırlamıyorum. Ama oldukça küçüldüm. Ve aynı rüzgarı, aynı ısıyı ve aynı hissi ilk defa yaşadığım zamana ve yere döndüm. Gözlerimi kapattığımda ufacık bir çocuk olarak evimin bahçesinde duruyordum.

Sanırım o günlere geri dönmek istiyorum.

Ayrıca, Zero 7′ın yeni iTunes Exclusive’i de beni okuldaki ilk seneme çekiyor… Sinema salonuna girip, arka odaya bilgisayarımı bağlayıp o zamanlar yeni keşfettiğim Sia’yı bangır bangır dinlediğim döneme.

Dreaming – Zero 7

Yeni şeyler büyük keyif veriyordu bana bir zamanlar… Şimdiyse sadece o anıların güzelliğine tebessüm edebiliyorum.

Doğru:

Yanlış:

Neyse ki Nate güzel müzik yapıyor.

Şimdilik ise bulamadığım hediyelik eşyaların yerine yaptığım şeyi anlatmakla yetineceğim. Herkes için bizde “Aşk Çeşmesi” olarak bilinen “Trevi Çeşmesi”ne para attım.

Bizim rehberin söylediğine göre Roma’yı -tekrar- görmek için 1 adet, aşık olmak ve sevgili bulmak için 2 adet, evlenmek için 3 adet para atılması gerekiyormuş.

Doğa ve Merve, Faruk ve Tuğba, Güneş ve Berkant, Ezgi ve Engin, Eylül ve Yiğit, Cihan ve üzgünüm-adını-hatırlamıyorum Sudem için birer adet attım. Roma’yı birlikte görmelerini ümit ederek.

Deniz ve Gülsen için ikişer adet attım, kendilerine İtalyan yakışıklısı bulamadığım için. :P

Aris için ise üç tane attım, kazık kadar adam olduğu ve artık evlenmesi gerektiği için! :D

Tabii bu karmaşa içerisinde kendime atmayı unuttum. Ama “Roma’ya gelirsem iki olsun, aşk benden uzak olsun” isimli anonim halk türküsünü bu aralar dilime doladığım için çok da üzülmüyorum. (Hapşırmaktan yazıyı bitiremedim, o derece hastayım.)

Bugünün iki olayından biri, otobüsün kalkış saatini yanlış anlayan 2-3 kişi yüzünden otele 1 saat rötarlı varmamızdı.

İkincisi ise, GeoTagging denemelerimden tamamen vazgeçmiş olmam.

GPSTürk.Net’ten istediğim ncs-navi R120+, kafasına göre logging özelliğini kapatıyor, sürekli bakmayı şart koşuyor. Her saniye takip edecek değilim ya onu, resim çekmekle uğraşıyorum! A636N ise tipik bir Windows tabanlı cihaz gibi davranıp kafasına göre kilitleniyor, ve hatta restart atıyor. Pilinin 2-3 saatten fazla dayanmaması ise zaten başlı başına bir problem, diğer sorunlar olmasa bile yeterli değil alet. Geri döndüğümde kesinlikle pilini garantiden değiştirip format atıyorum, ve aleti satıyorum. (Araç içi GPS çözümü olarak kullanmak ve gün içerisinde mail’lara bakmak için oldukça yeterli, 350YTL. İlgilenenlere duyurulur.)

Ancak Özkan’ın battery grip’i, 16GB’lık kartı ve 70-300 lensi mükemmel işimi görüyor. 600-küsür resim çekmeme rağmen 2000-küsür daha çekeceğini iddia ediyor makine, ve 12-megapixellik resimlere göre muhteşem bu sayılar. Battery grip’in pilleri bazen boş gözüküyor, bazen üzerindeki tuşlar çalışmıyor, ama çıkarıp takmak yeterli geliyor bu durumlarda.

Hediyelik eşya bulmak biraz problem. Güzel olanlar çok pahalılar, ucuz olanlar ise Türkiye’den de bulunabiliyor. Deniz’e alabileceğim iki adet hediye buldum mesela, biri Murano camından yapılmış balık yutmuş kediydi, diğeri ise burada çok fazla sayıda bulunabilen maskelerden “kedi”li olandı. Gel gör ki biri için 165, diğeri için 120Euro istemeleri hiç hoş olmadı. 50Euro’ya kadar çıkmayı göze almıştım halbuki. (Daha fazlasına bütçem yetmiyor zaten.)

Ha, bir de… Garsonları çok kaba yahu. Bugün schnitzel istedim, yemek için, adam “tavuk yok, bu domuz” dedi, ben de o sırada, “ha, o zaman tavuk ızgara yiyeyim” demek üzereydim ki adam, “BİR SANİYE!” deyip sözümü kesti, sonra devam etti: “Ama istersen, bekleyebilirsen normal etle de yaptırabilirim.” Ne diyeceğimi şaşırdım, az kalsın özür dileyecektim! Sonra neyse ki tavukta kararlı olduğumu anlatabildim. Ayrıca annemler Margherita pizza yediler, ben de ucundan tadına baktım ve karar verdim ki dünyada pizza yapabilen sadece iki yer var, annem ve Domino’s.

Otelde internet ücretsiz, ama sınırlı. Twitter’ımı SMS için ayarlamayı beceremedim, olmuyor. Bir ara flickr’ıma atarım birkaç resim, umarım, çünkü bir sonraki otelde internet olacak mı bilmiyorum, ve bunun süresi bitiyor.